1 μήνας

1 μήνας από το προηγούμενο post (η Έβελυν μου το θύμισε) και τίποτα δεν βρήκα να γράψω. Απαράδεκτος. Μη σχολιάζετε. Πρέπει να λάβω μέτρα σύντομα. Α, κομίστες ζητούνται...! ;-) Με σένα εκεί που σφυρίζεις αδιάφορα, πρέπει να τα πούμε!

Μιας που το' πιασα, ας το συνεχίσω για μια παράγραφο ακόμα. Ψάχνοντας για μεταπτυχιακά, μόνο αδιέξοδα βρήκα στο θέμα της υποτροφίας. Οι περισσότερες είτε είναι απείρως δύσκολο να αποκτηθούν (ξέρετε, βαθμός πτυχίου 9,9 και εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα της σχολής), είτε φωτογραφικές, του τύπου: αιτήσεις γίνονται δεκτές από φοιτητές που κατάγονται από την Κάτω Κωλοπετινίτσα, έχουν μικρό όνομα Αρχίδαμος, ύψος 1,80 και χρώμα ματιών πράσινο με δύο τόνους γαλάζιου.

Αποφάσισα, λοιπόν, όταν μια μέρα γίνω μεγάλος και τρανός να δωρίσω μια υποτροφία με το όνομά μου (Η Υποτροφία του Βοσκού) χωρίς κριτήριο (οι υποψήφιοι θα περνάνε από συνέντευξη από το ΔΣ της Βοσκείου Σχολής). Έτσι, γιατί είμαι μεγαλόψυχος!

Έγραψα

Σήμερα είπα να γράψω
αλλά με τέτοια κούραση, πώς;
Είπα να γράψω κάτι λίγο,
αλλά με τόσες σκέψεις, πως;
Καταλήγω να σκέφτομαι μόνος
και να καταπνίγω τις σκέψεις σε βαθιές αναπνοές.
Κι έλεγα να γράψω...

Μήπως να καταλήξω για μεταπτυχιακά που τόσο αναβάλλω; Μήπως να συνεχίσω το κόμικ που οι ηλεκτρονικές σελίδες του έμειναν αραχνιασμένες; Μήπως να παίξω ένα παιχνιδάκι για να χαλαρώσω; Μα πως μπορώ, όταν είμαι με το ρολόι στο χέρι; Στις 10 πρέπει να κοιμηθώ. Πρέπει, για να μην πέσω το πρωί (στις 6) σε κανένα τρακτέρ που παραμονεύει στις όχθες του δρόμου.

Μήπως να γράψω στο blog μου; Τα είπαμε, λίγος χρόνος, πολλά πράγματα να κάνεις κι ένα (γνωστό από πριν) το αποτέλεσμα: αναβολή. Αναβολή σε όλα. Άγχος, όχι δημιουργικό. Και λες στο τέλος: μια φάση είναι, θα περάσει. Και κρατάει μήνες και χρόνια.

Και πάλι δεν προλαβαίνω να γράψω...

Μα έγραψα...

Labels: Αυτοψυχανάλυση, άναρχες βοσκοσκέψεις, μελαγχολία βροχερής μέρας στην 110ΠΜ

Ουφ!

Με κούρασε το δημοσιοϋπαλληλίκι του στρατού..., ή μάλλον της αεροπορίας! Γι' αυτό γράφω τιμωρία:

Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
Δεν θα γίνω δημόσιος υπάλληλος
...

Τώρα, εντάξει, ας μην είμαστε και απόλυτοι! Ένας καθηγητάκος με καλό μισθό, άνετα ωράρια και άπλετο ελεύθερο χρόνο δεν ακούγεται κι άσχημο!

Καλή Χρονιά!

Εύχομαι ο άνεμος της ανανέωσης που παρασύρει και τούτο το blog να φέρει ό,τι καλύτερο στις ζωές σας το νέο έτος!

Να έχουμε λιγότερους πολέμους, λιγότερη φτώχεια, λιγότερα σκάνδαλα, λιγότερους κουκουλοφόρους και όλα αυτά που κάνουν τη ζωή μαύρη.

Εύχομαι αγάπη και υπομονή για όλα και, που θα πάει, το αύριο θα είναι πιο φωτεινό για όλους.

Η σκοτεινή πλευρά του βοσκού είναι μια αληγορία. Μια περίοδος αναζήτησης του πραγματικού εαυτού μου ξεκινά και ελπίζω να συμπαρασύρει τους αναγνώστες που έχουν απομείνει. Εύχομαι σύντομα αυτό το blog να γίνει τόπος συζήτησης. Γιατί μου έχει λείψει...

Καλή Χρονιά σε όλους!

Αεροπορία

Πως περνάει ο καιρός! Για πότε έφυγα και γύρισα δεν το κατάλαβα. Όχι ότι δεν ένιωσα τις μέρες να περνούν μέσα στο στράτευμα, απλά όταν βγαίνεις στον έξω κόσμο και κοιτάς πίσω σου όλα σου φαίνονται τόσο μακριά.

Τέλος, λοιπόν, της -πολύ σκληρής- βασικής εκπαίδευσης στην 124 ΠΒΕ. Η (μόλις) 10ήμερη άδεια ορκωμοσίας θα τελειώσει γρήγορα και την επόμενη Δευτέρα θα είμαι πάλι στις επάλξεις. Κοτζάμ υπουργός ήρθε να μας δει την ημέρα της ορκωμοσίας. Δεν μπορούσε να δώσει ...10 μερούλες ακόμα;

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι από το πεδίο βολής της Τρίπολης, την ημέρα που ρίξαμε με το G3-A3 (το όπλο που κρατώ) και το Bren, το οποίο αριθμεί 100 χρόνια ζωής και έχει σκοτώσει κόσμο και κοσμάκη σε διάφορους πολέμους!

Και γι' αυτούς που μας λένε (εμάς τους αεροπόρους) μοδίστρες, ένα έχω να πω: μπορεί το υλικό της παρακάτω φωτογραφίας να ανήκει στο βασικό εξοπλισμό(!) του Σμηνίτη, αλλά τις δύσκολες ώρες ...άρπαξα το G3 και σου την άναψα! :-Ρ

Μικρή ζωή

...μικρή και περνάει χωρίς να το καταλάβεις. Μέχρι να γράψεις στο blog σου έχεις μεγαλώσει κάτι μήνες!

Μα είναι γεγονός. Η ζωή, δηλαδή το ταξίδι προς το θάνατο, είναι αναπάντεχα μικρό. Γεννιέσαι και μετά ...πεθαίνεις!

Κάπου στο ενδιάμεσο όμως πρέπει να πας φαντάρος. Σας χαιρετώ λοιπόν. Από την Τρίτη μπορείτε να κοιμάστε με ανοιχτά παράθυρα, χωρίς φόβο, αφού ο ακούραστος σμηνίτης-βοσκός θα φυλάει τα νώτα σας!

Λυπάμαι που δεν προλαβαίνω να γράψω περισσότερα, αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια έτσι κι αλλιώς!

Να προσέχετε μέχρι να βγω απ' τη φυλακ... ε, από το στρατό. Θέλω να σας βρω όλους καλά!