Φθινοπώριασε...

Σαν να δρόσισε, έπιασε βροχούλα...! Αυτό ήταν, πάει το καλοκαιράκι, οριστικά! (κλαψ) Η μελαγχολία του Φθινοπώρου θα επιστρέψει όπως κάθε χρόνο, μαζί με τα πρωτοβρόχια! Καιρός λοιπόν για όσους παραμένουν μόνοι να ερωτευτούν. Γιατί αυτός ο μουντός καιρός μόνο με μια ζεστή αγκαλιά υποφέρεται!

Η ρημάδα εξεταστική τελειώνει -ω, το περιμένω όσο τίποτε άλλο!-, μπαίνουμε σιγά σιγά σε ένα πρόγραμμα και προσπαθούμε να ζήσουμε όμορφα τους υπόλοιπους -κάτσε να μετρήσω- 9 μήνες μέχρι να ξανάρθουν οι καλοκαιρινές διακοπές!

Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο! Για μένα, όπως και για πολλούς φίλους (και αναγνώστες) μου αυτή είναι η τελευταία ακαδημαϊκή χρονιά. Μετά μπαίνει τέρμα στην φοιτητική ιδιότητα! Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα που περνάει δεν πρόκειται να ξανάρθει! Ποτέ ξανά στην ίδια σχολή, ίσως ούτε στο ίδιο μέρος, ούτε καν στην ίδια ...χώρα! Βέβαια το μέλλον μόνο προβλέψιμο δεν είναι, αλλά όλα δείχνουν ότι ...καλά θα κάνουμε να ζήσουμε αυτό τον χρόνο σαν να είναι δίχως αύριο!

Κάθε στιγμή μετράει. Κάντε την να μετράει.

Νιώθω ότι είναι πια καιρός να πούμε όσα δεν έχουμε πει. Να πιούμε όσο δεν έχουμε πιει! Να κάνουμε όσα θέλαμε και δεν κάναμε! Να μην κάνουμε τίποτα, αν κάποιος μας λέει ότι πρέπει να το κάνουμε! Δεν θα έχουμε άλλη φορά αυτή τη δυνατότητα. Να βγούμε. Να πάμε εκεί που δεν έχουμε πάει. Να ξαναπάμε εκεί που πήγαμε και περάσαμε όμορφα. Πράγματα απλά. Απλά και όμορφα. Να δούμε όσα δεν είδαμε. 6 χρόνια στη Θεσσαλονίκη... πόσες φορές πήγαμε στον Λευκό Πύργο;; Να πάμε στο γήπεδο και να παθιαστούμε. Να κάνουμε #$!@^&$% και να παθιαστούμε! Να δούμε την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα. Να παίξουμε εκείνο το παιχνίδι που μας άρεσε. Να ξυπνήσουμε χωρίς ξυπνητήρι! Να μην κοιμηθούμε καθόλου! Και να ανακαλύψουμε τη σημασία του "Carpe Diem"!

Νιώθω ότι πραγματικά θέλω να κάνω αυτή τη χρονιά να αξίζει! Παρασύρομαι συναισθηματικά από τη μουσική που ακούω τώρα, το soundtrack της Πολίτικης Κουζίνας. Παρασύρομαι και από την ταινία που είδα προηγουμένως. Αλλά πραγματικά εννοώ όσα γράφω. Παύω να μιλάω. Πρέπει να ζήσω...

Θέλω αυτοκόλλητα!

Δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον θα το βρείτε, αλλά αυτός είναι(;) ο πιο γρήγορος τρόπος να δέσετε τα κορδόνια σας!! Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο Ίαν!

Όταν ήμουν παιδάκι -τώρα μεγάλωσα!- προτιμούσα φυσικά τα αυτοκόλλητα! Τα κορδόνια τα έβρισκα ηλίθια. Δεν είχαν λόγο ύπαρξης για μένα! Μετά όμως ήρθαν αναπόφεκτα τα κορδόνια. Διάβασα κάπου ότι υπάρχουν εκατομμύρια διαφορετικοί τρόποι να τα δέσεις. Δεν ξέρω αν αυτός είναι όντως ο πιο γρήγορος. Ίσως ο πιο γρήγορος είναι αυτός που ήδη ξέρεις!!

Μιαμ! Μιαμ! Μιαμ!

Επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και νηστικός φοιτητής δεν διαβάζει, σας παρουσιάζω "το δείπνο του βοσκού"! Ένα γεύμα πεντανόστιμο, ελαφρύ (κάνει και για δίαιτα) και πάνω απ' όλα εύκολο στην προετοιμασία!


Υλικά
- 3 χοντρές (2 λεπτές αν είστε γυναίκα :-D ) φέτες ψωμί, κατά προτίμηση χωριάτικο
- 1 ντομάτα φρεσκοκομμένη από τον κήπο του σπιτιού
- 3 χοντρές (2 λεπτές αν είστε γυναίκα) φέτες κασέρι ντόπιο, από τα Τρίκαλα
- κόκκινο πιπέρι

Διαδικασία
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 100 βαθμούς με το γκριλ αναμμένο για 3-4 λεπτά, δηλαδή ώσπου να ετοιμάσουμε τα υπόλοιπα! Απλώνουμε το κασέρι πάνω στις φέτες του ψωμιού. Εδώ είναι το μυστικό: πασπαλίζουμε το κασέρι με κόκκινο πιπέρι, το οποίο θα δώσει μια ωραία καυτερή και γλυκιά γεύση. Τι μένει; Α, ναι, η ντομάτα! Την κόβουμε σε λεπτές φέτες και την απλώνουμε πάνω στο κασέρι. Αν μείνει κανένα κομμάτι τo τρώμε ωμό (αν είστε γυναίκα το κρατάτε για την αυριανή σαλάτα)! Αυτό ήταν. Είναι έτοιμο για ψήσιμο. Βάζουμε τις φέτες σε ένα αλουμινόχαρτο -γιατί δεν θέλουμε να στάξει κασέρι και μετά να πλένουμε και τον φούρνο- και τις βάζουμε στον φούρνο, ψηλά για να ψηθούν γρηγορότερα. Σε 3 λεπτά θα είναι έτοιμες για να τις απολαύσετε! Μην ξεχάσετε μετά να σβήσετε τον φούρνο για να μην έχουμε ατυχήματα... Καλή όρεξη!

Υ.Γ.: Ναταλία το κίτρινο τραπεζομάντηλο θέλει πλύσιμο!

Τα όμορφα βιβλία όμορφα καίγ..... διαβάζονται!

Να μας ζήσουν!

Αποφάσισαν λοιπόν τα ξαδερφάκια να έρθουν εις γάμου κοινωνία! Να 'ναι ευτυχισμένα τα παιδιά και με καλούς απογόνους! Δεν χρειάζονται σχόλια! Ήταν ένα πανέμορφο βράδυ με πολύ χορό! Αφιερωμένο στο σόι μου:

Η περιγραφή των προσώπων κρίνεται μη αναγκαία. Οι λίγοι, πλην όμως εκλεκτοί, αναγνώστες θα τους αναγνωρίσουν στην πλειοψηφία τους!

Ήταν η πρώτη φορά που ένα τόσο κοντινό συγγενικό πρόσωπο παντρεύεται. Πλάκα είχε! Ας το ξανακάνουμε βρε! :-Ρ

Ανυπομονώ για τον επόμενο γάμο! Who's next???

Ο καθημερινός θάνατος του ελληνικού ονείρου

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το αρθράκι πριν από μισή ώρα. Άλλαξα τίτλο 3 φορές. Τον σβήνω ξανά και γράφω από την αρχή, χωρίς τίτλο αυτή τη φορά. Δεν είναι ότι δεν έχω κάτι να πω. Αντιθέτως, θέλω να πω πολλά. Δυστυχία για σας! Απλά αυτός ο καταιγισμός πληροφορίας και ο γοργός ρυθμός που συμβαίνουν όλα γύρω μας με καθιστά ανήμπορο να ακολουθώ τις εξελίξεις blog-ικά!

Πραγματικά θέλω κάποιος να μου πει αν κατάλαβε πότε πέρασε ο απόηχος των επεισοδίων της ΔΕΘ, οι αποκαλύψεις για το "σκάνδαλο ΜΕΒΓΑΛ" και το μόνο που άκουγα απόψε ήταν η σύλληψη του Παλαιοκώστα. Έχω και εξεταστική και δεν τα προλαβαίνω!! Κι αυτό το Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο ΙΙΙ μου σκοτώνει χιλιάδες εγκεφαλικά κύτταρα σε κάθε σελίδα που διαβάζω! Ουφ! Σε κάθε περίπτωση, συνεχίζω με τα μπαγιάτικα "νέα" μου!

Αυτήν την εικόνα βλέπω κάθε φορά που πηγαίνω στη βιβλιοθήκη τις τελευταίες μέρες:

Τις φωτογραφίες τις τράβηξα σήμερα το μεσημέρι. Δεν ξέρω γιατί δεν τα μάζεψαν ακόμα. Ίσως σκέφτονται ότι έτσι κανένας δεν θα ενδιαφερθεί να τα ξαναπειράξει! Ένα το κρατούμενο.

Ας μην ξεχνάμε και όσα όμορφα έγιναν το Σάββατο. "Φωτιά στα Σαββατόβραδα" θα τραγουδούσαν κάποιοι μετά από αυτά:

Τα πράγματα, από μαρτυρίες φοιτητών που άκουσα, ήταν τόσο τραγικά όσο τα βλέπαμε όλοι στις ειδήσεις. Ο αυτόπτης μάρτυρας Χ.Κ. θα μπορούσε να μας κάνει τη χάρη και να σχολιάσει! Δεύτερο κρατούμενο.

Και τώρα κάτι πιο ανησυχητικό.

(Γιατί μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά τα επεισόδια, αλλά όσο να 'ναι τα ΜΑΤ δεν τα πονάμε τόσο όσο τους συνανθρώπους μας. Δεν μου αρέσει η προηγούμενη πρότασή μου, αλλά δεν τη σβήνω! Φυσικά και πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ κρύβονται συνάνθρωποί μας, αλλά δεν τους λυπάμαι γιατί ...τα θέλει ο κώλος τους! Όταν τα όργανα της τάξης φωνάζουν τους ΠΑΟΚτζήδες "Βούλγαρους" τι άλλο να πεις;)

Το ανησυχητικό λοιπόν είναι η αυξημένη εγκληματικότητα και δη των ανηλίκων. Διαπιστώνω, πάλι από μαρτυρίες (συμ)φοιτητών (όπως εδώ) ή άλλες έρευνες (όπως εδώ), ότι τα κρούσματα επιθέσεων έχουν αυξηθεί αρκετά τελευταία. Και όχι μόνο στους δρόμους, αλλά και μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Αυτές τις μέρες σε κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης βλέπεις και 3-4 αστυνομικούς, οι οποίοι ...τα ξύνουν. Είναι εξοργιστικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο τη στιγμή που όλα τα γυφτάκια (ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είναι) παίρνουν ένα μαχαίρι και βγαίνουν για κυνήγι τα βράδια. Κάθημερινά ακούς ιστορίες για μαχαιρώματα και δε συμμαζεύεται. Τρίτο κρατούμενο.

Για το τέλος κράτησα κάτι που προσωπικά με εξοργίζει. Το πανεπιστημιακό άσυλο όλοι το γνωρίζετε. Ε; Τι; Έχετε ακούσει γι' αυτό αλλά δεν ξέρετε ποιο ακριβώς καθεστώς το διέπει; Ούτε εγώ ήξερα. Εδώ θα βρείτε το άρθρο του σχετικού νόμου. Αναφέρει ρητά στην παράγραφο 7:

"Επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου του Α.Ε.Ι. επιτρέπεται μόνον εφ' όσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής."

Εύλογες ερωτήσεις:

Αν δεν είναι έγκλημα κατά της ζωής η επίθεση κατά φοιτητών από ανήλικους μαχαιροβγάλτες μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου, τι είναι;

Αν δεν είναι κακούργημα η παραβίαση του "ιερού" χώρου του πανεπιστημίου και η χρήση του από τους πασίγνωστους μασκοφόρους, μολότοφ ρίπτοντες και αεί "άγνωστους", τότε τι είναι;

Και οι αστυνομικοί ...παντρεύονται!!! :-Ρ "Α, δεν μπορούμε να τους πιάσουμε. Είναι το άσυλο βλέπετε και δεν μπορούμε να μπούμε".

Αυτά είχα να πω. This is Greece. Over!

Υ.Γ.: Μιάμιση ώρα αφού το ξεκίνησα, βρίσκω και τον τίτλο. Καλή μας νύχτα και ο θεός (ποιος;;;) να μας προσέχει!