Ανάσταση

Υποχρεώσεις και δουλειά... έβαλαν τα τελευταία καρφιά στο ήδη κρεμάμενο επί ξύλου blog. Κρεμάμενου επί άγχους θα έλεγα ορθότερα, Όταν έχεις μια υποχρέωση να εκπληρώσεις, το μόνιμο συναίσθημα που σε καταβάλλει είναι αν θα καταφέρεις να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις. Αν θα καταφέρεις να πετύχεις το στόχο σου, που συνεχώς απομακρύνεται.

Κι όταν το άγχος έρθει, δεν έχει τελειωμό. Και δεν μιλάω για το δημιουργικό άγχος που σου δίνει κίνητρο να δουλέψεις, που σου δίνει ώθηση προς τα εμπρός. Είναι το άγχος της επιβίωσης. Γιατί εκεί καταλήγουν όλα. Στην επιβίωση.

Αγχώνεσαι να τελειώσεις το σχολείο (άγχος level 1), ώστε να μπεις στο πανεπιστήμιο. Να μπεις σε μια "καλή" σχολή και να την τελειώσεις (άγχος level 2), για να μπορέσεις μετά να βρεις δουλειά (άγχος level 3) για να καταφέρεις να ζήσεις. Κι αν μετά θέλεις να βρεις κι ένα καλό κορίτσι (άγχος level 6) και να παντρευτείς (άγχος level 10), να κάνεις οικογένεια (άγχος level 15) και να καταφέρεις να συνδυάσεις τα όνειρά σου με τις επιθυμίες των άλλων, τις υποχρεώσεις σου απέναντί τους, ίσως ακόμα και να καταφέρεις να κάνεις κάτι σπουδαίο για το οποίο όλοι θα σε θυμούνται (κατά προτίμηση πριν πεθάνεις) ...τότε το άγχος τείνει στο άπειρο.

Τα γράφω όλα αυτά σχεδόν στο πόδι. Με έχουν αγχώσει οι γυναίκες τις οικογένειας που θέλουν (δικαιολογημένα υποθέτω) να τις πάω για ψώνια, κομμωτήρια, κλπ., ενώ παράλληλα πρέπει να πείσω τον συνεργάτη-φίλο-αδερφό μου ότι δεν τον έχω ξεχάσει όσον αφορά τη διπλωματική, να δω φίλους και συγγενείς, να... να... να... και στο τέλος να θυμηθώ να ασχοληθώ και λίγο με τον εαυτό μου.

Έτσι λοιπόν, όταν βρω χρόνο, θα... θα... θα...

Δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, όπως ίσως τα γράφω. Απλά είναι μουντός κι ο καιρός, ξύπνησα στραβά κιόλας. Δεν θέλει και πολύ!

Κλείνω με μια φωτογραφία που σκανάρισα (γι' αυτό και δεν είναι πολύ καλής ποιότητας) από τον χθεσινό Ταχυδρόμο. Είναι -ελαφρώς!- επίκαιρη.

Μέσα σ' αυτή τη ζωή που προσπαθεί να μας σκοτώσει... προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και ζώντων!


Υ.Γ.: Κλεμμένη ατάκα που διάβασα κάπου ότι γράφτηκε σε κάποιον τοίχο κάποτε από κάποιον:

"Υπάρχει άραγε ζωή πριν από το θάνατο;"

Ντοπάρισμα στην Άρση Βαρών: Αποκάλυψη τώρα!

Για όλα φταίει η Κινέζα! Δεν το λέω εγώ. Το γράφουν και οι αυριανές εφημερίδες!


Η Κινέζα που λένε όλοι ότι μας έστειλε ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ τα φάρμακα που περιείχαν παράνομες ουσίες, αντί για απλές βιταμίνες είναι η γνωστή Τσουν Λι του Street Fighter. Σε όλους είχαν φανεί περίεργα όσα έκανε στο γνωστό παιχνίδι. Οι υποψίες για ντοπάρισμα είχαν βγει αληθινές τότε και όλοι περιμέναμε εναγωνίως ποια θα είναι η επόμενη κίνησή της.

Γνωστή για τις φιλοσκοπιανές αντιλήψεις της, αποφάσισε να χτυπήσει τώρα που η χώρα μας βάλλεται από παντού όσον αφορά το Μακεδονικό ζήτημα. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις έβαλε σε ισχύ το ύπουλο σχέδιό της να μας χτυπήσει εκεί που πονάμε: στην περηφάνια μας!

Η ομάδα που μας έκανε περήφανους με τις τόσες διακρίσεις βρέθηκε ντοπαρισμένη. Κι άντε τώρα να μας πιστέψουν ότι φταίει η Κινέζα. Ας κάνουμε τον Κινέζο καλύτερα...

Πέρα από την πλάκα, είναι ντροπή όσα γίνονται. Απροκάλυπτα ψεύδη από παντού, και για μία ακόμη φορά η αλήθεια θα κουκουλωθεί όπως-όπως. Και ο ελληνικός λαός, που "ποτέ δεν ξεχνά", πάλι θα πιει το ποτό της λήθης. Έτσι δεν έκανε και με τις υποκλοπές, με τα ομόλογα, με τα καμμένα, με τη Θεμοζαχοπουλειάδα; Ξέχασα κάτι; Μάλλον πολλά. Αλλά, ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΑΙ, έτσι είμαστε εμείς. "ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΑΙ" είμαστε. Εγώ βαρέθηκα...

Πιο πολύ στεναχωριέμαι, ειδικά για την ομάδα της άρσης βαρών, γιατί αμαυρώνεται το όνομα μιας ομάδας που μαζί της βιώσαμε στιγμές όπως αυτή:

(αν κάποιος δεν θέλει να το δει όλο, ας το προχωρήσει στο 4ο λεπτό)

Θέλω να πω...

Θέλω πολλά να πω, αλλά δεν ξέρω με τι να ξεκινήσω! Κι όσο για τον χρόνο, το είπαμε, είναι πιο πολύτιμος από ποτέ. Κάπου ανάμεσα στο ΣκοπιανοΜακεδονικό, στη "Ζαχοπουλειάδα μέρος β': Η εκδίκηση του Εργατολόγου", στο "Βίος και Πολιτεία του Σαρκοζί", σε φοιτητικές εκλογές (μανά ξανά τα ίδια), σε απεργίες (ανοίχτε τα φώτα ρε @#$@%), σε διπλωματική (θέλω 30 ώρες κάθε μέρα), σε ορκωμοσίες (Κεν συγχαρητήρια!), σε άγχη και έγνοιες πρώην -σχεδόν- φοιτητών, νυν φαντάρων και απώτερα G700 πολιτών...

ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΑΩ ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ!

Το βοσκοblog θα παραμείνει κλειστό ως τη Δευτέρα 7 Απριλίου. Τότε μπορεί και να μοιραστώ μαζί σας την τρομερή εμπειρία του να ταξιδεύεις 25 ώρες με λεωφορείο... μόνο αν είστε καλά παιδιά!!

Υ.Γ.: Φεύγω, δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα!

Voskomic - The Silencer of the Lambs (part 5)

Χωρίς πολλά λόγια, μόνο μια συγγνώμη για την καθυστέρηση, παρουσιάζω το πέμπτο μέρος του Voskomic, γνωστού και ως Βοσκοφωτορομάντζο!! Ελπίζω να μην απογοητεύτηκε το φανατικό κοινό που ζητά επίμονα περισσότερο Βοσκό, αλλά ο ελεύθερος χρόνος μου τον τελευταίο καιρό είναι λίγος και πραγματικά πολύτιμος.

Όσον αφορά το κόμικ καθεαυτό, σκοπός μου ήταν να τελειώσει με το πέμπτο μέρος. Για να πω όλη την αλήθεια, αρχικά το ξεκίνησα με στόχο να είναι μια αυτοτελής ιστορία σε 5-6 καρέ μόνο! Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό είναι μάλλον αδύνατο*, εφόσον θέλεις η ιστορία σου να έχει αρχή, μέση και τέλος. Με το τέταρτο επεισόδιο να είναι γεγονός ήδη εδώ και καιρό, ήθελα η ιστόρία να τελειώσει σύντομα, με το Voskomic να αποκτά το δικό του "σπίτι". Ένα δικό του blog ίσως! Αυτό δεν πρόλαβα να το κάνω, οπότε αφήνω την υπόσχεση για το επόμενο και πιθανότατα τελευταίο μέρος ...του πρώτου επεισοδίου!!! ;-)

Τα προηγούμενα μέρη θα τα βρείτε εδώ.

* Ίσως κάποιος να το καταφέρει!! Για να δούμε...

Cosmicray - Love is

Ένα υπέροχο τραγουδάκι...

Το όνομα του δημιουργού δεν είναι άγνωστο. Πρώτη φορά το άκουσα στο πρώτο έτος. Ο Άγγελος Μουρβάτης δρα μουσικά στην Ξάνθη. Καμία σχέση δεν είχα με τη δουλειά του, αλλά γνωρίζω αρκετούς που είναι πωρωμένοι με τη μουσική του. Σήμερα άκουσα στον Imagine αυτό το τραγούδι του νεοσύστατου συγκροτήματος που έφτιαξε, τους Cosmicray. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ακούστε το τραγούδι.

Ο δεκάλογος του γύφτου

Ε, του "καλού" blogger ήθελα να πω! Εγώ πάντως είμαι κακός!


Μα γιατί ρε παιδί μου τέτοια μανία; Γιατί σε όλα να βάλουμε ταμπέλες; Γιατί σε όλα να βάλουμε κανόνες; Γιατί να πρέπει όλοι να είναι πολιτικώς ορθοί; Γιατί να είναι όλοι ίδιοι; Γιατί να είναι όλοι πρόβατα και να πάνε όπου τους λένε οι μεγαλοβοσκοί; Γιατί να πρέπει όλοι να ακολουθούν την ίδια ηθική. Και ποιος καθορίζει την ηθική του άλλου...;

Τα blog δεν είναι θρησκεία για να χρειάζονται 10 εντολές για να λειτουργήσουν. Τα blog δεν είναι αντικείμενα για χειραγώγηση. Τα blog είναι άνθρωποι. Ναι, είναι άνθρωποι. Το blog μου είμαι εγώ. Κι ο άλλος είναι το blog του. Ας αφήσουμε τις υποκρισίες. Κάθε εξωτερική παρέμβαση με στόχο τη σιγή ενός blog είναι λογοκρισία και θα 'πρεπε να διώκεται ποινικά.

Λεξικό για να μεταφράσετε το παρόν άρθρο (για όσους δεν παρακολουθούν ειδήσεις ή τις βλέπουν μόνο στο Star):

• Σχέδιο νόμου για τη λειτουργία του Internet προωθεί η κυβέρνηση
• Μπαράζ μηνύσεων κατά του press-gr
• Είμαι blogger, όχι κακοποιός! (αξίζει να δείτε τα spam comments που του 'χουν ρίξει)
• Επιστολή - Παράπονο
• Ψιλά γράμματα

Viva la Revolución!