5 Απρ 2006

Ωδή στην Άνοιξη

Ή αλλιώς Primavera, όπως το ομώνυμο έργο του Botticelli. Το οποίο, πέρα από την πολιτική σημασία που πρόσφατα του έδωσαν οι "ειδικοί", συμβολίζει τον ερχομό της άνοιξης! Την εποχή που "ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι"... (κάτι μου θυμίζει αυτό!)



" Πάλι με την άνοιξη
φόρεσε χρώματα ανοιχτά
και με περπάτημα αλαφρύ
πάλι με την άνοιξη
πάλι το καλοκαίρι
χαμογελούσε.

Μέσα στους φρέσκους ροδαμούς
στήθος γυμνό ως τις φλέβες
πέρα απ' τη νύχτα τη στεγνή
πέρα απ' τους άσπρους γέροντες
πού συζητούσαν σιγανά
τι θα 'τανε καλύτερο
να παραδώσουν τα κλειδιά
ή να τραβήξουν το σκοινί
να κρεμαστούνε στη θηλιά
ν' αφήσουν άδεια σώματα
κει πού οι ψυχές δεν άντεχαν
εκεί πού ο νους δεν πρόφταινε
και λύγιζαν τα γόνατα.

Με τους καινούργιους ροδαμούς
οι γέροντες αστόχησαν
κι όλα τα παραδώσανε
αγγόνια και δισέγγονα
και τα χωράφια τα βαθιά
και τα βουνά τα πράσινα
και την αγάπη και το βιός
τη σπλάχνιση και τη σκεπή
και ποταμούς και θάλασσα
και φύγαν σαν αγάλματα
κι άφησαν πίσω τους σιγή
που δεν την έκοψε σπαθί
πού δεν την πήρε καλπασμός
μήτε η φωνή των άγουρων
κι ήρθε η μεγάλη μοναξιά
κι ήρθε η μεγάλη στέρηση
μαζί μ' αυτή την άνοιξη
και κάθισε κι απλώθηκε
ωσάν την πάχνη της αυγής
και πιάστη απ' τ' αψηλά κλαδιά
μέσ' απ' τα δέντρα γλίστρησε
και την ψυχή μας τύλιξε.

Μα εκείνη χαμογέλασε
φορώντας χρώματα ανοιχτά
σαν ανθισμένη αμυγδαλιά
μέσα σε φλόγες κίτρινες
και περπατούσε ανάλαφρα
ανοίγοντας παράθυρα
στον ουρανό πού χαίρονταν
χωρίς εμάς τους άμοιρους.
Κι είδα το στήθος της γυμνό
τη μέση και το γόνατο
πώς βγαίνει από την παιδωμή
να πάει στα επουράνια
ο μάρτυρας ανέγγιχτος
ανέγγιχτος και καθαρός,
έξω απ' τα ψιθυρίσματα
του λαού τ' αξεδιάλυτα
στον τσίρκο τον απέραντο
έξω απ' το μαύρο μορφασμό
τον ιδρωμένο τράχηλο
του δήμιου π' αγανάχτησε
χτυπώντας ανωφέλευτα.

Έγινε λίμνη η μοναξιά
έγινε λίμνη η στέρηση
ανέγγιχτη κι αχάραχτη. "

Άνοιξη, Γ. Σεφέρης, 16 Μαρτίου '39


3 σχόλια:

Cybergoulion είπε...

Μένω έκθαμβος! Δεν ήξερα ότι ήσουν τόσο καλλιτεχνική φύση. Btw αυτό που κάτι σου θύμιζε είναι από ωδή του Αθανασίου Διάκου... (duh)

Αdlin είπε...

Τώρα πια μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα!Αυτό το blog περιλαμβάνει τα πάντα(υπερβάλλω λίγο..)!Μια παράκληση μόνο,να γράφεις πιο συχνά..να"μαθαίνουμε" και εμείς τίποτα της προκοπής!!

eeVoskos είπε...

Ωχ, σοβαρά;; Του Διάκου είναι;; Κι εγώ που νόμιζα ότι κι αυτό ο σκύλος το 'πε!!
;-D