22 Μαρ 2011

Παγκόσμια ημέρα

Χτες ήταν η παγκόσμια ημέρα ποίησης, αλλά επειδή ως γνωστόν ήταν και παγκόσμια ημέρα ύπνου, θα ήταν αμαρτία να γράψω στο blog :-) Έτσι λοιπόν σήμερα, αφού είναι παγκόσμια ημέρα για το νερό, είπα να επανορθώσω για όλο το τριήμερο! Αυτό είναι το αγαπημένο μου ποίημα, η Μαρίνα των βράχων του Οδυσσέα Ελύτη, με έντονο το υγρό στοιχείο. Είχε χαραχτεί στη μνήμη μου από την εποχή που το πρωτοδιάβασα στο Λύκειο, όχι μόνο για τις όμορφες εικόνες που δημιουργεί και για τον υπέροχο λόγο του ποιητή, αλλά και χάρη στην υπέροχη ερμηνεία του ποιήματος από τον τότε καθηγητή μου της Έκθεσης, που φρόντισε να μας φωτίσει για το τι συνέβαινε *πίσω* από τις λέξεις!

Η Μαρίνα των βράχων

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των  ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη  ανηφοριά  του  μικρού  Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου  έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές  όπου  οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

- Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού 'λεγα να μετράς μέσ' στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ' στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα που γύριζες

Κατεβαίνοντας  προς  τους  γιαλούς  τους  κόλπους  με τα βότσαλα
Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Ακουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο  χρόνος γλύπτης των  ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή  ως το κόκκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Η για να πας καβάλα στο μαϊστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.


Τώρα μπορώ να πάω για ύπνο! :-D

2 σχόλια:

Danae είπε...

Η Μαρινα Των Βραχων ειναι εξαιρετικη επιλογη(αν και το αγαπημενο μου ειναι το Αμυγδαλο Του Κοσμου) και πραγματικα χαιρομαι που ειμαστε πολλοι που ακομα διαβαζουμε την ποιηση του Ελυτη.
Υ.Γ.Ηταν αληθεια η παγκοσμια μερα του υπνου??

eeVoskos είπε...

Ο Ελύτης είναι πραγματικά αγαπημένος, αν και δεν έχω εντρυφήσει στην ποίησή του (παρόλο που είχα δωρήσει κάποτε τα άπαντά του σε μια γυναίκα...!).

Υ.Γ.: Αλήθεια λέω, δεν είναι πρωταπριλιά!