13 Σεπ 2006

Ο καθημερινός θάνατος του ελληνικού ονείρου

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το αρθράκι πριν από μισή ώρα. Άλλαξα τίτλο 3 φορές. Τον σβήνω ξανά και γράφω από την αρχή, χωρίς τίτλο αυτή τη φορά. Δεν είναι ότι δεν έχω κάτι να πω. Αντιθέτως, θέλω να πω πολλά. Δυστυχία για σας! Απλά αυτός ο καταιγισμός πληροφορίας και ο γοργός ρυθμός που συμβαίνουν όλα γύρω μας με καθιστά ανήμπορο να ακολουθώ τις εξελίξεις blog-ικά!

Πραγματικά θέλω κάποιος να μου πει αν κατάλαβε πότε πέρασε ο απόηχος των επεισοδίων της ΔΕΘ, οι αποκαλύψεις για το "σκάνδαλο ΜΕΒΓΑΛ" και το μόνο που άκουγα απόψε ήταν η σύλληψη του Παλαιοκώστα. Έχω και εξεταστική και δεν τα προλαβαίνω!! Κι αυτό το Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο ΙΙΙ μου σκοτώνει χιλιάδες εγκεφαλικά κύτταρα σε κάθε σελίδα που διαβάζω! Ουφ! Σε κάθε περίπτωση, συνεχίζω με τα μπαγιάτικα "νέα" μου!

Αυτήν την εικόνα βλέπω κάθε φορά που πηγαίνω στη βιβλιοθήκη τις τελευταίες μέρες:


Τις φωτογραφίες τις τράβηξα σήμερα το μεσημέρι. Δεν ξέρω γιατί δεν τα μάζεψαν ακόμα. Ίσως σκέφτονται ότι έτσι κανένας δεν θα ενδιαφερθεί να τα ξαναπειράξει! Ένα το κρατούμενο.

Ας μην ξεχνάμε και όσα όμορφα έγιναν το Σάββατο. "Φωτιά στα Σαββατόβραδα" θα τραγουδούσαν κάποιοι μετά από αυτά:

Τα πράγματα, από μαρτυρίες φοιτητών που άκουσα, ήταν τόσο τραγικά όσο τα βλέπαμε όλοι στις ειδήσεις. Ο αυτόπτης μάρτυρας Χ.Κ. θα μπορούσε να μας κάνει τη χάρη και να σχολιάσει! Δεύτερο κρατούμενο.

Και τώρα κάτι πιο ανησυχητικό.

(Γιατί μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά τα επεισόδια, αλλά όσο να 'ναι τα ΜΑΤ δεν τα πονάμε τόσο όσο τους συνανθρώπους μας. Δεν μου αρέσει η προηγούμενη πρότασή μου, αλλά δεν τη σβήνω! Φυσικά και πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ κρύβονται συνάνθρωποί μας, αλλά δεν τους λυπάμαι γιατί ...τα θέλει ο κώλος τους! Όταν τα όργανα της τάξης φωνάζουν τους ΠΑΟΚτζήδες "Βούλγαρους" τι άλλο να πεις;)

Το ανησυχητικό λοιπόν είναι η αυξημένη εγκληματικότητα και δη των ανηλίκων. Διαπιστώνω, πάλι από μαρτυρίες (συμ)φοιτητών (όπως εδώ) ή άλλες έρευνες (όπως εδώ), ότι τα κρούσματα επιθέσεων έχουν αυξηθεί αρκετά τελευταία. Και όχι μόνο στους δρόμους, αλλά και μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Αυτές τις μέρες σε κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης βλέπεις και 3-4 αστυνομικούς, οι οποίοι ...τα ξύνουν. Είναι εξοργιστικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο τη στιγμή που όλα τα γυφτάκια (ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είναι) παίρνουν ένα μαχαίρι και βγαίνουν για κυνήγι τα βράδια. Κάθημερινά ακούς ιστορίες για μαχαιρώματα και δε συμμαζεύεται. Τρίτο κρατούμενο.

Για το τέλος κράτησα κάτι που προσωπικά με εξοργίζει. Το πανεπιστημιακό άσυλο όλοι το γνωρίζετε. Ε; Τι; Έχετε ακούσει γι' αυτό αλλά δεν ξέρετε ποιο ακριβώς καθεστώς το διέπει; Ούτε εγώ ήξερα. Εδώ θα βρείτε το άρθρο του σχετικού νόμου. Αναφέρει ρητά στην παράγραφο 7:

"Επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου του Α.Ε.Ι. επιτρέπεται μόνον εφ' όσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής."

Εύλογες ερωτήσεις:

Αν δεν είναι έγκλημα κατά της ζωής η επίθεση κατά φοιτητών από ανήλικους μαχαιροβγάλτες μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου, τι είναι;

Αν δεν είναι κακούργημα η παραβίαση του "ιερού" χώρου του πανεπιστημίου και η χρήση του από τους πασίγνωστους μασκοφόρους, μολότοφ ρίπτοντες και αεί "άγνωστους", τότε τι είναι;

Και οι αστυνομικοί ...παντρεύονται!!! :-Ρ "Α, δεν μπορούμε να τους πιάσουμε. Είναι το άσυλο βλέπετε και δεν μπορούμε να μπούμε".

Αυτά είχα να πω. This is Greece. Over!

Υ.Γ.: Μιάμιση ώρα αφού το ξεκίνησα, βρίσκω και τον τίτλο. Καλή μας νύχτα και ο θεός (ποιος;;;) να μας προσέχει!

31 Αυγ 2006

Και οι 7 ήταν υπέροχοι (και πέρασαν υπέροχα)

Αφού το Google bombing δεν έπιασε, αποφάσισα να κάνω επιτέλους το (μίνι) φωτογραφικό αφιέρωμα στις φετινές διακοπές στην Κεφαλλονιά! Φισκάρδο, Μύρτος, Αργοστόλι, Μελισσάνη... Όμορφα μέρη που αποτελούν πια ανάμνηση σε μια γωνιά του μυαλού μας. Σαν όνειρο πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι! Και το κακό είναι ότι μόνο από τα μέσα Οκτωβρίου θα υπάρξει ξανά χρόνος για καμιά εκδρομούλα. Βέβαια, αυτό απαιτεί και αμάξι (μπαμπά, ακούς;;).

Από τη φωτογραφία που έχω κοτσάρει λείπει ο άγνωστος Χ, για την ακρίβεια ο άγνωστος Χ.Κ.! Κάνετε απλά κλικ πάνω της και όλα θα αποκαλυφθούν! Θα τρελαθεί ο γυναικείος πληθυσμός, το ξέρω. Ελπίζω να μην κρασάρει ο σέρβερ του blog από τις επισκέψεις! ;-D

Υ.Γ. (προς άγνωστο Χ): Θα έχεις επιτέλους τη δημοσιότητα που σου αξίζει!! Να βάλω και το τηλέφωνό σου σε περίπτωση που μου το ζητήσουν;;!!

Ο εφιάλτης του φοιτητή και η βόμβα στο Google

Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos Stratos

Ως γνωστόν, ο εφιάλτης του φοιτητή είναι η εξεταστική. Διπλή εξεταστική για μας τώρα, διπλός και ο εφιάλτης, διπλός και ο καφές που χρειάζεσαι για να ανταπεξέλθεις. Πως να σε πάρει λοιπόν ο ύπνος φοιτητάκο μου; Και μένεις στις 2:30 το βράδυ να γυρνάς στο ίντερνετ με 200άρι Πέντιουμ που λέει και ο φίλος...!

Λίγο πριν κάνω 2 βήματα πίσω από το πισί μου και πέσω στο κρεβατάκι μου, κοιτώντας για μια τελευταία φορά τα e-mail μου, λέω: "Βρε δεν κάνω ένα Google bombing;"

Και έκανα (ή τουλάχιστον προσπάθησα)! Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, το Google bombing είναι η προσπάθεια να αναδείξεις ένα site σε όσο το δυνατόν καλύτερη θέση στα αποτελέσματα αναζήτησης του Google με βάση μια συγκεκριμένη λέξη-κλειδί. Στόχος της ζωής μου από δω και πέρα είναι να κάνω αυτό το blog να βγαίνει πρώτο στο Google όταν ψάχνω με τη λέξη "Stratos". Προς το παρόν το blog μου δεν εμφανίζεται στις ...200 πρώτες σελίδες των αποτελεσμάτων και πάω στοίχημα ότι ούτε στις επόμενες 200 βρίσκεται! Που θα μου πάει όμως, η αρχή έγινε!

20 Αυγ 2006

ΑΑΑ! Ξαφνικά το όνειρο έγινε εφιάλτης!

Ήταν ένας στυγνός εγκληματίας -κουρέα τον λένε- που σφάγιασε την κοτσίδα χωρίς οίκτο. 3,5 χρόνια καλλιέργειας και φροντίδας χρειάστηκαν λιγότερο από 3,5 δευτερόλεπτα για να εξανεμιστούν. Ο πόνος του θύματος... φρικτός! Θα του πάρει καιρό να συνέλθει!

Πάει ο βοσκούλης! Πάνε χαμένες τόσες τρίχες! Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος!

16 Αυγ 2006

Καθώς ο ήλιος του καλοκαιριού όδευε προς τη δύση

Τέλος λοιπόν και για τις φετινές υπέροχες διακοπές. Επιστροφή σε έναν ακόμα(;) χρόνο φοιτητικής ζωής, έναν ακόμη χρόνο φοιτητικών διακοπών!!

Θα ακολουθήσει άλλο ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στην Κεφαλλονιά για να ζηλέψουν όσοι δεν ήρθαν! Θα έχουμε guest star στο blog τον Χ.Κ. με αποκλειστικές φωτογραφίες! (Προβλέπεται να ακολουθήσουν μηνύσεις!!!)

Άντε, διάβασμα τώρα ωρέ κοπελιές και παλικάρια!


Υ.Γ.1: Ο πόλεμος στον Λίβανο (ο αμυντικός πόλεμος του Ισραήλ δηλαδή) τελείωσε χωρίς νικητή.

Σώωωπα καλέ!

Υ.Γ.2: Εκατονταπλασιάστηκαν, λέει, σε τρία χρόνια τα blogs σε όλο τον κόσμο.

Εμ, βέβαια! Αν ο κάθε βοσκός φτιάχνει blog για να γράφει ό,τι του κατέβει τί άλλο θα γίνει;

Υ.Γ.3: Η Microsoft έφτιαξε λογισμικό για τη δημιουργία «σπιτικών» βιντεοπαιχνιδιών.

Η ευκαιρία που έψαχνα! Να δείτε που σε λίγο καιρό -το "λίγο" είναι σχετικό πάντως- θα βγει και παιχνίδι με τον βοσκό! Και αυτό είναι δέσμευση!!

Υ.Γ.4: Ηλιακό Σύστημα σε κρίση γράφει το in.gr, γιατί αμφισβητείται το κατά πόσο ο Πλούτωνας είναι πλανήτης.

Μήπως να ρίξουμε μια ματιά και στη γη; Με τόσα ...αστέρια που μαζεύτηκαν, μάλλον γαλαξίας μου φαίνεται ότι είμαστε!

4 Αυγ 2006

Βόμβες μαγικές που γίνονταν λουλούδια



Γράφω τον τίτλο αυτού του άρθρου μόνο ως θέμα για "σκέφτομαι και γράφω"! Αυτές τις μικρές εκθέσεις του Δημοτικού που ξεκινούσαν με μισή γραμμή τίτλου, που όμως ήταν αρκετή για να αφήσει τα πιτσιρίκια να ξεδιπλώσουν τα όνειρά τους σε ένα κομμάτι χαρτί. Ποτέ δεν ήμουν καλός σ' αυτά. Πάντα όμως μου άρεσε να γράφω. Άσκοπα, άστοχα πολλές φορές, αλλά σχεδόν πάντα με σκέψεις συνειρμικές και συνάμα χαώδεις, ακριβώς όπως υπάρχουν στο μυαλό μου!

Έτσι και τώρα, σκέφτομαι και γράφω για τις σφαίρες που γίνονταν λουλούδια. Θυμήθηκα ένα πανέμορφο παιχνίδι που έπαιξα τις προάλλες. Ο λόγος για το Grim Fandango, ένα παιχνίδι -του '98 παρακαλώ!- με πανέξυπνο σενάριο, που με ισχυρή δόση (μπλακ) χιούμορ και ειρωνείας διαπραγματευόταν το ζήτημα του θανάτου με πολλές πολιτικές προεκτάσεις. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη χώρα των νεκρών, οι οποίοι όμως μπορούν να ...πεθάνουν. Και ο θάνατός τους είναι ιδιαίτερα γραφικός: τους πυροβολείς με μια "ειδική" σφαίρα (που περιέχει Sproutella - από το sprout = βλασταίνω) και αυτοί πέφτουν στο έδαφος ανθίζοντας, ώσπου στο τέλος μένει από αυτούς μόνο ένα τεράστιο μπουκέτο από λουλούδια!! Ποτέ άλλοτε ένα λουλούδι δεν είχε πιο μακάβριο χαρακτήρα! Όσοι δεν το έχουν παίξει τους το προτείνω ανεπιφύλακτα, τουλάχιστον μέχρι να φύγουν για διακοπές π.χ. στην Κεφαλλονιά ;-)

Στο Grim Fandango, που λέτε, πρωταγωνιστεί ο συμπαθέστατος Manny Calavera, υπάλληλος του Department of Death και "ταξιδιωτικός πράκτορας" των ψυχών που φεύγουν από τον δικό μας μάταιο κόσμο με προορισμό την αιώνια ξεκούραση! Ένας ...νεκρός σαν όλους τους άλλους, που ανακαλύπτει την δύναμη μέσα του. Μέσα από διάφορα γεγονότα -δεν αποκαλύπτω περισσότερα- βρίσκεται αντιμέτωπος με μια συνωμοσία, όπως καλή (ή κακή;) ώρα αυτή ...των Εβραίων σήμερα (μα τι λέω;). Γιατί ο καιρός γαρ εγγύς!! Πολύ ξέφυγα όμως, και συνεχίζω: μια συνωμοσία όπως αυτές που όλα τα διαπλεκόμενα συμφέροντα κρύβουν σήμερα. Όπως αυτή που οδηγεί τους Ισραηλινούς στον Λίβανο και τους Α (από το Αμερικανός) σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Ιράν, Κορέα και δε συμμαζεύεται.

Έτσι, ο Manny, όχι ο Λίβανος, συμμαχεί με μια ηρωική φυσιογνωμία, τον Salvador Limones, που θυμίζει απίστευτα τον Τσε. Τον βλέπω ντυμένο στα χακί και σκέφτομαι τον άλλο επαναστάτη, τον Φιντέλ Κάστρο που στα 80 του πια "αποσύρεται" αφήνοντας αμέτρητους εχθρούς, αλλά και έναν λαό που σε μεγάλο του ποσοστό τον λάτρεψε. Κι αυτό γιατί τους έδωσε μόνο ένα πράγμα: την ελευθερία. Μαζί με την ελπίδα, για την οποία μιλήσαμε σε προηγούμενο μάθημα του "σκέφτομαι και γράφω", αποτελούν μια καλή βάση για να ζήσει ο άνθρωπος!

Πέρασαν 3 ώρες μέχρι να βρω φωτογραφίες για να διακοσμήσω αυτό το αρθράκι. Ξέχασα τι άλλο ήθελα να πω... Περασμένα μεσάνυχτα πια. Άντε, καληνύχτα! Και όπως λέει και ο Salvador "Viva la revolution"!


> Send flowers, not bombs! <