Χάπι νιου γίαρ!

Έστω και (διαδικτυακά) καθυστερημένα...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

σε όλους τους φίλους, συγγενείς και απανταχού βοσκο-αναγνώστες του blog!

Μην παραλείψετε να ρίξετε μια ματιά στο τελευταίο blog του 2006 και πρώτο του 2007:

Nataly's blog

Μια διαφορετική ιστορία (1)

«Μα πως είναι δυνατόν να πίστευαν ότι η Γη είναι μια σφαίρα;»

Η απορία του Στράτου ήταν εύλογη. Εν έτη 3006 μ.Χ. ακόμα και ένα 3χρονο παιδί γνώριζε ότι οι διαστάσεις είναι 12 και ο πλανήτης μας αποτελείται από πολλές σφαίρες, παράλληλες μεταξύ τους ως προς τη 12η διάσταση.

«Λογικό, βέβαια, αν σκεφτείς ότι ακόμη παλιότερα πίστευαν ότι είναι επίπεδη!»

Τις σκέψεις του μικρού κυβερνοβοσκού διέκοψε ο καθηγητής:

«Στο ολόγραμμα που ακολουθεί φαίνεται ξεκάθαρα ότι μέχρι το 2500 μ.Χ. ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε μόλις το 10% των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Οι μεγάλες τεχνολογικές ανακαλύψεις των αιώνων που ακολούθησαν βοήθησαν στη χρήση ενός 30% επιπλέον, για να φτάσουμε σήμερα να βλέπουμε τον κόσμο από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά, πολλαπλής πραγματικότητας.»

Οι μαθητές είχαν μείνει αποσβολωμένοι, αλλά, μαγεμένοι από τα λόγια του καθηγητή, κρέμονταν από το στόμα του.

«Δυστυχώς, ο χρόνος που απομένει δεν αρκεί για να αναλύσουμε τις πολλαπλές πραγματικότητες. Η συνέχεια στο αυριανό μάθημα…»

Ο Στράτος δυσανασχέτησε. Το μάθημα της Εξελικτικής Ιστορίας ήταν ένα από τα αγαπημένα του. Του άρεσε να ταξιδεύει με το μυαλό του σε άλλες εποχές, στους αρχαίους κόσμους του 2000, τότε που οι πρόγονοί του χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητα για να μετακινούνται και –αν είναι δυνατόν!– λεφτά για τις συναλλαγές τους.

«Ωχ, πάλι ξέχασα να αρμέξω τα πρόβατα!»

Θυμήθηκε ότι για να ζήσει πρέπει και να δουλέψει. Και όταν ένα ηλεκτρικό πρόβατο φορτίσει, πρέπει να αρμεχτεί! Αυτή ήταν η δουλειά του. Και είχε αργήσει για μία ακόμη φορά. Ο χρόνος παραμένει μία από τις 12 διαστάσεις, ίσως η πιο “δυσάρεστη”…

Το βοσκόπουλο εγκατέλειψε μονομιάς την εικονική αίθουσα και έτρεξε στην εικονική του στάνη, μόλις 5 σκέψεις πιο πέρα. Τουλάχιστον οι μετακινήσεις στη Γη του 3000 είναι ταχύτατες. Αρκεί μόνο να σκεφτείς το μέρος που θέλεις να πας, να φέρεις στο μυαλό σου την εικόνα του και –τσακ– βρίσκεσαι εκεί! Χάνεις τη χαρά του ταξιδιού που ανέφερε ο αρχαίος ποιητής Καβάφης στην “Ιθάκη” του, αλλά, δε βαριέσαι, όταν είσαι νέος απολαμβάνεις άλλα πράγματα.

Σε λίγα λεπτά είχε τελειώσει το downloading και ήταν πια έτοιμος να βγει με τη Νταϊάνα. Την είχε γνωρίσει στο πρώτο μάθημα Ανεφάρμοστης Κβαντομηχανικής ΙΙ, αλλά ένιωσε ότι την ήξερε από παλιά. Ίσως να την είχε δει σε κάποιο από τα εικονικά ταξίδια στο 2000. Άλλωστε εκείνη η εποχή είναι πολύ της μόδας τελευταία.

«Λίγο Detonator ακόμα και θα πέσει σίγουρα!»

Αυτό το άρωμα τα είχε καταφέρει πολύ καλά στο παρελθόν για τον βοσκούλη. Ήξερε ότι για να την εντυπωσιάσει έπρεπε να διεγείρει και τις 6 αισθήσεις της. Και το να αγγίξει το όνειρο μιας γυναίκας δεν είναι ό,τι πιο εύκολο, αλλά και οι υπόλοιπες αισθήσεις βοηθάνε.

«Οι γυναίκες έχουν πια ξεφύγει», έλεγαν οι φίλοι του.

«Μόνο το όνειρό τους τους ενδιαφέρει. Δεν νοιάζονται για το πώς φαίνεσαι, πως αισθάνεσαι, μόνο το αν αγγίξεις το όνειρό τους!»

Ίσως πριν από χίλια χρόνια τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Οι 5 αισθήσεις αρκούσαν από μόνες τους για να κάνουν την καρδιά ενός αγοριού να φτερουγίζει για μια κοπέλα, αλλά αυτό Το Όνειρο ήταν το κάτι άλλο. Ήταν η μαγεία που έλειπε από έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχούσε η τεχνολογία. Ήταν η πεμπτουσία του έρωτα. Του έρωτα, αλλά και του φόβου της απόρριψης…

«Ευχήσου μου καλή τύχη», έπεσε το πρώτο MMS (Mind Messaging System) από τον Στράτο.

«Έλα μωρέ, θα είναι εύκολο σαν να φέρνεις εξάρες στο τάβλι! Σε εμπιστεύομαι!» απάντησε ο πάντα εμψυχωτικός Βασίλης, ένας από τους λίγους καλούς φίλους που ο μικρός βοσκός συναντούσε και στον πραγματικό κόσμο. Ο εικονικός ποτέ δεν είναι αρκετός για κοινωνικές συναναστροφές. Τους το έλεγαν και στο εικονικό –τι ειρωνεία!– σχολείο.

Στον πραγματικό κόσμο είχε δοθεί και το ραντεβού. Και το ραντεβού ήταν…

«Πριν από 10 λεπτά. Έπρεπε να είμαι εκεί πριν από 10 λεπτά! Δεν το πιστεύω. Είναι το πρώτο μας ραντεβού και την έστησα.»

Κι επειδή κάποιος το 2735 μ.Χ. απέδειξε ότι το ταξίδι στο χρόνο δεν είναι εφικτό, ο Στράτος αυτοσυγκεντρώθηκε και λίγες σκέψεις αργότερα βρισκόταν απέναντι από τη Νταϊάνα. Έπρεπε να βρει μια καλή δικαιολογία…

(συνεχίζεται)

Καλά Χριστούγεννα!

Με συγκινεί να μαθαίνω ότι αυτό το blog κάποιοι το διαβάζουν, ακόμα κι αν το πλήθος των σχολίων είναι ελάχιστο (την είπα την κακιούλα μου)! Συνεπώς συνεχίζω!

Έχω αναφέρει παλιότερα ότι μου αρέσει να γράφω ιστορίες. Αυτό που δεν έχω πει (δικτυακά τουλάχιστον) είναι ότι μου αρέσει ακόμα περισσότερο να δημιουργώ φανταστικούς κόσμους στο μυαλό μου!! Αποφάσισα λοιπόν να γράψω σε ένα από τα επόμενα post μία τέτοια φανταστική ιστορία. Νομίζω ότι θα αρέσει σε όσους διαβάζουν μυθιστορήματα. Ίδωμεν!

Κατά τα άλλα, η επιστροφή μου στην Καλαμπάκα "σημαδεύτηκε" από τη φιλοξενία των φίλων Fouster και X.K. και φυσικά από την παρουσία του...

IBIZA

Το αυτοκινητάκι είναι απλά τέλειο, αλλά (κι) αυτό μάλλον θα το γράψω σε επόμενο post, καθώς πρέπει να ευχαριστήσω επίσημα και δημόσια τον Άϊ-Βασίλη-Φάδερ για το τρομερό αυτό δώρο! Ήμουν καλό παιδί όοολο το χρόνο βλέπετε και αποφάσισε φέτος να μου φέρει το δώρο μου νωρίτερα! Κατά τα άλλα η διαμονή των παιδιών στην Καλαμπάκα ήταν τρομερή, φανταστική και ανεπανάληπτη εμπειρία. Ε, παιδιά;;

Χρόνια Πολλά στον Χ.Κ. και Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Εύχομαι να αργήσει η μέρα που θα πούμε Χρόνια Πολλά και στους Γιάννηδες, γιατί αυτές τις διακοπές τις χρειάζομαι... (Ουδέν σχόλιο)

Υ.Γ.: Ελπίζω να δω επιτέλους σχόλιο του Χ.Κ. σ' αυτό το blog! Μετά θα έχω ολοκληρωθεί ...ως blogger ;-)

Stay awake pill

Μα τι στο καλό να σκεφτείς και να γράψεις στο blog όταν καθημερινά βλέπεις τις μόλις 24 ωρίτσες να φεύγουν κι εσύ να έχεις κάνει μόνο τα μισά από όσα υπολόγιζες...;

Ψάχνω, που λέτε, στο Google να δω τι μπορεί να γίνει. Και τι βλέπω! Φυσικά Σούπερμαν δεν είμαστε για να στροβιλίσουμε τη γη και να κάνουμε τον χρόνο να κυλάει πιο αργά, αλλά μπορούμε τουλάχιστον να μην χάνουμε χρόνο στο κρεβάτι... Για τον ύπνο μιλάω φυσικά!

Διάβαζα λοιπόν ότι φτιάχτηκε ένα χάπι μαγικό που υπόσχεται να μας κάνει να ξεχάσουμε τον ύπνο! Μάλιστα οι δημιουργοί του δηλώνουν ότι δεν έχει καν παρενέργειες. Καλά, αυτό σίγουρα χρήζει περισσότερης έρευνας. Πάντως το χάπι ήδη έχει δοκιμαστεί στα "αθώα" πειραματόζωα, τον Βρεττανικό στρατό, όπως θα διαβάσετε στο BBC.

Μπορεί για πολλούς ο ύπνος να είναι μία από τις χαρές της ζωής, κι ας είναι η πλησιέστερη προς το θάνατο εμπειρία που μπορούμε να έχουμε! Δεν έχουν υπάρξει όμως στιγμές που νιώθετε ότι κάθε λεπτό (ύπνου) που χάνετε το κερδίζει κάποιος άλλος; Το λέει και η πόρτα μας!! (Ε, Ναταλία;;)

Αν δεν θέλετε τις υπόλοιπες ώρες τις ημέρας να τρέχετε για να προλάβετε αυτόν τον "κάποιο" που κέρδιζε στον ύπνο σας... the stay-awake pill awaits!

Κάνω εργασία!

Πρέπει "μερικοί" να ξέρουν ότι δεν είναι μια μόνιμη δικαιολογία, αλλά η (πικρή) αλήθεια! Μπαμπά, μαμά, Χ.Κ., κάνουμε εργασία!


Εγώ και ο fouster, στο σπίτι μου, δικτυωμένοι -όχι ασύρματα όπως βλέπετε- μοχθούμε για το μέλλον μας... Εργασία κάνω, δεν γράφω στο blog μου. Μα, προς θεού, πώς σας ήρθε κάτι τέτοιο;;
:-)

Ησυχία

Μα πόσο όμορφο είναι να μην έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και να "φοβάσαι"! Να μην υπάρχουν χρονικά όρια παράδοσης εργασιών, απαιτητικά αφεντικά και αυστηροί καθηγητές! Να μην υπάρχουν εξαντλητικές υποχρεώσεις και ευθύνες που κάνουν το στρες να ξεχειλίζει στην καθημερινότητά μας. Ο καθένας να ζει και να δουλεύει (ή να μη δουλεύει) για τον εαυτό του!

Δεν τα λέω αυτά επειδή όλοι γύρω μου αγχώνονται να προλάβουν προθεσμίες ή επειδή π.χ. εγώ και οι φίλοι μου έχουμε καναδυό εργασίες για τη Δευτέρα και την Τρίτη, σχέδια για την Τετάρτη κ.ο.κ. Ούτε επειδή οι πρώην φοιτητές-φίλοι αρχίζουν κι αυτοί να τρέχουν προς αναζήτηση εργασίας -μήπως δεν θα το κάνουν στο υπόλοιπο της ζωής τους;

Απλά τυχαίνει μερικές φορές να ξυπνάς το πρωί (στις 12 εννοείται) έχοντας χορτάσει ύπνο, το μυαλό να είναι ξέγνοιαστο και εκεί που βιώνεις μέσα σου την απόλυτη ψυχική και σωματική ηρεμία, βλέπεις ότι επιτέλους έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου για να ασχοληθείς με τα χίλια δυο πράγματα που πραγματικά επιθυμείς. Και τότε αναρωτιέσαι γιατί να μην είναι όλες οι μέρες σαν αυτή...