Αφιερωμένο

"Αυτή είναι η μειοψηφία...


κι αυτή η πλειοψηφία


Αυτή είναι η κοινωνία...


κι αυτό είναι το γαλάζιο αίμα σας

Αυτή είναι η Δημόσια Τάξη...

κι αυτή είναι η Παιδεία σας


Κύριοι υπουργοί...


γ#@ώ τα υπουργεία σας!"


Παραφράζοντας γνωστό τραγούδι...

Οι 300...

...και η μάχη των Hotgates! Ο λόγος φυσικά για την ομότιτλη ταινία-κόμικ που προβάλλεται εδώ και λίγες μέρες στους κινηματογράφους. Στα multiplex δηλαδή, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Την ταινία δεν την είδα ακόμα, αλλά οργανωνόμαστε όλη η παρέα για ομαδική προβολή μία από τις προσεχείς ημέρες. Τότε θα έχετε και τα δικά μου σχόλια. Προς το παρόν ακολουθεί μια κριτική του Δ. Δανίκα, που δημοσιεύτηκε το Σάββατο στο περιοδικό "Ταχυδρόμος" (ένθετο της εφημερίδας "Τα Νέα") και την οποία βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα για να τη μοιραστώ μαζί σας!

Υ.Γ.: Αξίζει να διαβάσετε και την κριτική των άλλων 2 ταινιών που παρουσιάζονται στο άρθρο.

Hotel

Όταν ήμασταν μικρά παιδάκια παίζαμε επιτραπέζια. Hotel, Monopoly, Γκρινιάρη (που τον πήραμε από τα αφορολόγητα του αεροδρομίου κατά το ταξίδι μας στο Λονδίνο στην 1η Δημοτικού) -τι θυμήθηκα τώρα!- και άλλα πολλά παιχνίδια.

Τα χρόνια πέρασαν και τώρα που είμαστε μεγάλα παιδάκια παίζουμε... πάλι Hotel! Αυτό ήταν το δώρο της Ναταλίας για τα γενέθλιά της, αλλά μάλλον εγώ το απολαμβάνω περισσότερο!
Ανακάλυψα λοιπόν εκ νέου τον ενδιαφέροντα κόσμο των επιχειρήσεων και του real estate -τύφλα να 'χει ο Donald Trump! Μάλιστα, επειδή ως γνωστόν το μιλάω το ζάρι, έχω και καλό ποσοστό επιτυχίας: 3 νίκες και 1 ήττα. Εκεί που δεν τα καταφέρνω ακόμα είναι η Monopoly, αλλά έτσι κι αλλιώς προτιμώ να αγοράζω το President από την πλατεία Ομονοίας!

Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά... Ο λόγος είναι αυτή η (προ)τελευταία παράγραφος. Πριν από 10 χρόνια, η Monopoly ήταν ένα απλό επιτραπέζιο και τα λεφτά ήταν παραλληλόγραμμα χρωματισμένα χαρτάκια. Τώρα όμως τα λεφτά, ακόμα και τα ψεύτικα ευρώ των επιτραπέζιων, είναι κάτι "ανώτερο". Παθιάζεσαι στο παιχνίδι για να τα αποκτήσεις. Απλό παιχνίδι ή πραγματικότητα; Μήπως αυτό που τόση σημασία έχει στο παιχνίδι είναι αντανάκλαση της αληθινής ζωής και αυτού που επιζητάμε; Ή μήπως κι αυτά τα 2 επιτραπέζια είναι όργανα του καπιταλισμού που μεθοδευμένα θέλει να μας ωθήσει στην αγιοποίηση του χρήματος; -Μα τι λέω; Κάποιος να με σταματήσει!

Το γεγονός είναι ότι όποιος κερδίζει κοιμάται λίγο πιο χαρούμενος το βράδυ! ;-)

"Τυφλά μάτια"

Το πρόβλημα

Κυριακή απόγευμα. Έχει ματς. Και τί ματς! Σούπερ ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός! Πεινάς, αλλά δεν θέλεις να φας (ξανά) πίτσα. Βλέπετε μετά τα 4-5 πρώτα χρόνια φοιτητικής ζωής έρχονται οι τύψεις για την μπάκα που δημιούργησαν με κόπο τα πιτσόνια και τα γυρόνια! Anyway, συνεχίζω: Πεινάς, αλλά δεν θέλεις να χάσεις ούτε λεπτό από τον αγώνα. Τι κάνεις; 2-3 αυγουλάκια;; Γιατί όχι; Ακούγεται ωραίο και σχετικά ελαφρύ για βραδυνό... Χρόνος για ομελέτα δεν υπάρχει, βραστά δεν μας αρέσουν, αλλά και τα μάτια θέλουν να είσαι πάνω από το τηγάνι!

Η λύση

Εφόσον δεν φρόντισες να φας στο διάλειμμα του ημιχρόνου, βάζεις στα γρήγορα λάδι στο τηγάνι να ζεσταθεί και επιστρέφεις στο καθιστικό. Όταν αρχίσει να μυρίζει κάτι καμμένο πετάγεσαι στην κουζίνα, σπας στα γρήγορα 3 αυγά και τα πετάς στο τηγάνι. Ξανά πίσω στο καθιστικό! Ο Ολυμπιακός χάνει τριπλή ευκαιρία και η ψυχή σου πάει στην κούλουρη, αλλά επιστρέφει χάρη στον Εμπέντε! Όταν αρχίζει να μυρίζει κάτι -διαφορετικό από το προηγούμενο "κάτι"- καμμένο ξαναπηγαίνεις στην κουζίνα και κάνεις την κίνηση ματ: αντί να αρχίσεις να περιλούζεις με λάδι τα αυγά όπως κάνει η μαμά σου, απλά τα αναποδογυρίζεις!!

Κάπως έτσι γίνονται τα "τυφλά μάτια"! Μην σας τρομάζει ο καμμένος κρόκος. Τα αυγά είναι -σχεδόν- το ίδιο νόστιμα! ;-) Κάπου εκεί ο Παπαδόπουλος κάνει το 1-0 και αρχίζεις να νιώθεις ότι αξίζεις να φας κι ένα γλυκάκι! Έτσι κι αλλιώς, πίτσα δεν έφαγες!

Υ.Γ.: Fouster λυπάμαι για τα 50€ του στοιχήματος, αλλά κι εσύ στον Γαύρο βρήκες να ποντάρεις;;!

Μάρτης - γδάρτης (;)

Καλό μήνα σε όλους! Και καλή άνοιξη τολμώ να πω! Αν και μέχρι χτες, σε όσους μου έκαναν αυτήν την ευχή συνήθιζα να λέω ότι η άνοιξη δεν έρχεται πριν τις 21 Μαρτίου, όταν άνοιξα το πατζούρι του δωματίου μου χτες το πρωί (κατά τις 12 δηλαδή) συνειδητοποίησα πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Δεν ξέρω αν φταίει το global warming ή ο El Niño, πάντως χτες ήταν η πρώτη μέρα της φετινής άνοιξης, η οποία έρχεται στο καπάκι, αμέσως μετά το Φθινόπωρο. Μια υπέροχη μέρα, μια όμορφη Κυριακή! Το καλύτερο βέβαια είναι ότι κάθε μέρα είναι Κυριακή, αφού μαθήματα δεν έχουμε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Εκτός από Κυριακή, μόλις θυμήθηκα ότι χτες ήταν και Πέμπτη! Ναι, αυτό το θυμάμαι πολύ καλά. Σας έχω πει πόσο ωραίο είναι να έχεις αμάξι; Ε, καλά, δε νομίζω ότι χρειάζεται κιόλας... Είναι άααλλη φάση να κάνεις τις βόλτες σου με την παρέα σου, ακούγοντας τη μουσικούλα που θέλεις και χωρίς να μυρίζεις τη μασχάλη του βρωμιάρη διπλανού σου στοιβαγμένος σαν σαρδέλα στο αστικό-κονσερβοκούτι. Είναι όμως και άααλλη φάση να ψάχνεις για παρκάρισμα Πέμπτη βράδυ στα στενά της Βελισσαρίου όταν το πρωί της Παρασκευής έχει λαϊκή αγορά 3 τετράγωνα πιο κάτω. Λαϊκή=200 θέσεις παρκαρίσματος λιγότερες! Και φυσικά αυτά τα 200 αυτοκίνητα έψαχναν για να παρκάρουν την ίδια ώρα με μένα... Μια θεσούλα και για μας βρε παιδιά! Πάνω από μία ώρα έψαχνα. Πάλι καλά να λέω όμως. Το ρεκόρ μου είναι μιάμιση ώρα!!!

Προσοχή πάντως, να μην ξεχάσετε να βάλετε Μάρτη όλοι σας. Όχι τον μήνα -σώπα!-, αλλά αυτήν την ασπροκόκκινη (και όχι ερυθρόλευκη) κλωστή! Προβλέπεται καυτή αυτή η άνοιξη και πρέπει να προστατευτούμε!

To Lost, ο οδοντίατρος & το Visual Studio!

Κατέβηκα, που λέτε, στην Καλαμπάκα με αφορμή μια επίσκεψη στον οδοντίατρο. Ναι, ναι, αυτόν τον υπέροχο γιατρό που δεν μας πονάει καθόλου! Και μη νομίζετε ότι το λέω ειρωνικά! Είναι πρώτη φορά που πάω σε οδοντίατρο και δεν πονάω (πολύ...).

Παλιότερα (θα 'χουν περάσει 10-12 χρόνια) σε έναν ακατονόμαστο που πήγαινα πονούσα πολύ. Μάλιστα μια φορά, όταν ακόμα ήμουν φοβιτσιάρικο παιδάκι, σηκώθηκα κι έφυγα από το οδοντιατρείο την κρίσιμη ώρα, όταν αντίκρισα τον τροχό (όχι της τύχης, αλλά της γκαντεμιάς) και το πεινασμένο για αίμα βλέμμα του! Καταλαβαίνετε τί παιδικά τραύματα έχω! Πάντως ο νέος οδοντίατρος είναι πολύ καλός (δεν λέω όνομα, για να μην τον διαφημίσω), αν και στα πανεπιστημιακοαγωνιστικά θέματα μάλλον διαφωνούμε!

Σε αναμονή του σημερινού ραντεβού (αύριο έχουμε και 2ο, για να με αποτελειώσει) και αφού χθες "κάποιος" βαριόταν να πάμε για καφέ, είπα να στήσω το περιβάλλον εργασίας της διπλωματικής μου και στον superfast υπολογιστή που έχω στην Καλαμπάκα. Και όταν λέω "περιβάλλον εργασίας" ένας γνώστης του χώρου θα υποψιαστεί ότι μιλάω για το τρισκατάρατο Visual Studio! Καλό πρόγραμμα (όοοταν καταφέρεις να το στήσεις σωστά), αλλά... Αφού εγκατέστησα το VS 2005 και τη μηχανή γραφικών Ogre πάνω στην οποία δουλεύω, πήγα να βάλω και το Service Pack 1 του VS 2005, το οποίο είναι απαραίτητο για τη νέα έκδοση της Ogre.

Είναι γνωστό τα τελευταία χρόνια ότι κάθε τί που σχετίζεται με το όνομα Microsoft χρειάζεται κάμποσα Service Packs για να στρώσει! Για να μην πολυλογώ, η εγκατάσταση του Visual Studio κράτησε περίπου 12 λεπτά, ενώ η εγκατάσταση του SP1 περίπου 2 ώρες!!! #!$@^&ΡΤ%^#* Microsoft!!

Ευτυχώς είχα πάρει μαζί μου ένα DVD με "εργασίες" από το ΙΠΤΗΛ, όπου κάνω τη διπλωματική, το οποίο εντελώς τυχαία περιείχε και ...12 επεισόδια της σειράς "Οι Αγνοούμενοι" ή στα Ελληνικά "Lost"! Αυτές οι 2 ώρες αναμονής πέρασαν έτσι πολύ ευχάριστα. Είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες σειρές που έχω δει τα τελευταία χρόνια, δηλαδή στην περίοδο της ζωής μου μετά τους Δυο Ξένους και τους Ψίθυρους Καρδιάς! :-ΡΡ Τώρα που τελείωσαν και τα Φιλαράκια, μόνο το Lost και το Heroes με συγκίνησαν!

Έτσι, τέλος καλό, όλα καλά! Είδα 3 επεισόδια Lost (x40 λεπτά το καθένα) και επειδή ούτε το βράδυ βγήκα, είδα άλλα 3 επεισόδια!!! Μεγάλο κόλλημα δηλαδή! Πρέπει τώρα επειγόντως να πάω πίσω στο ΙΠΤΗΛ για να πάρω κι άλλα επεισόδια... ε, και να κάνω διπλωματική φυσικά..!! ;-)